Grzejniki registry z rur

Miejscową powierzchnię grzejną o najprostszej postaci uzyskujemy przez umieszczenie w ogrzewanym pomieszczeniu kilku zwojów rur, przez które przepływa czynnik grzejny. Wężownice grzejne tego rodzaju wykonuje się z rur o średnicy wewnętrznej do 100 mm. Rury o mniejszej średnicy wygina się zwykle na miejscu budowy i dopasowuje do warunków pomieszczenia jeżeli są rury O większych średnicach spawa się proste kawałki rur o wymaganej długości z łukami o kącie 1800. Od- mianą wężownicy z rur jest register (grzejnik drabinkowy), w którym szereg prostych odcinków rur leżących jeden nad drugim jest połączony rozdzielaczami (o większych średnicach) w jedną całość. Grzejniki drabinkowe wykonuje się albo w warsztacie, albo spawa na miejscu budowy. Najczęściej dzieli się odcinek rozdzielacza ze strony wyjściowej, aby umożliwić jednostronne przyłączenie zasilające i powrotne (np. przyłączenie pary i kondensatu). Ze względu na znaczne różnice rozszerzania się górnych i dolnych rur, należy w długich registrach dzielić rozdzielacze zasilające i powrotne.
Zastosowanie. Registry znajdują zastosowanie przeważnie w pomieszczeniach przemysłowych z oknami biegnącymi wzdłuż budynku albo z niskimi wnękami okiennymi, szczególnie przy wysokich temperaturach czynnika grzejnego. Nadają się także do przedpokojów i do pomieszczeń ubocznych z powodu niewielkiej głębokości i łatwości dopasowania do do- wolnych warunków miejscowych. Do grupy grzejników z rur należą także talk zwane radiatory na wysokie ciśnienie. Są to stojące registry (grzejniki drabinkowe) z rur o wysokościach 600 – 1000 mm, do których przyspawano żebra blaszane wzdłuż osi rur dla zwiększenia oddawania ciepła. W podanym przykładzie żebra są tak wykonane, że nie jest możliwe bezpośrednie dotknięcie do rury grzejnej, a działanie promieniowania przy wysokich temperaturach czynnika grzejnego nie jest uciążliwe. Grzejniki takie znajdują zastosowanie prawie wyłącznie w pomieszczeniach przemysłowych, przy ogrzewaniach parą lub wodą gorącą, jako nie- kosztowne powierzchnie grzejne o dużej wydajności. Buduje się je na ciśnienie robocze do 16 atn. Wydajność rury grzejnej można zwiększyć jeszcze bardziej przez umieszczenie na niej żeber promieniowych . Często używane dawniej żeliwne rury żebrowe zostały wyparte przez mniej kosztowne i lżejsze stalowe rury ożebrowane. W zależności od sposobu wykonania rozróżnia się rury ożebrowane z żebrami nakładanymi albo z nawijaną wstęgą, w tych ostatnich nawija się na gładką rurę wstęgę stalową (bednarkę) w formie spirali. Z powodu dużych trudności czyszczenia rur żebrowych używa się je obecnie do bezpośredniego ogrzewania pomieszczeń, ale jedynie tam, gdzie wydziela się niewiele kurzu i przy niskich wymaganiach higienicznych stawianych ogrzewaniu. Znane w Polsce jako rury ożebrowane typu Favier. Dane dotyczące żeliwnych rur żebrowych podają normy: PN-55/H-74500 Centralne ogrzewanie. Żeliwne rury żebrowe. PN-55/H-74501. Centralne ogrzewanie. Części łączące do żeliwnych rur żebrowych PN-55/H-74502. Centralne ogrzewanie. Żeliwne rury żebrowe i części łączące. Warunki techniczne. Dane dotyczące rur żebrowych stalowych podaje norma: PN-58/B-40020. Centralne ogrzewanie. Grzejniki żebrowe z rur stalowych o żebrach nawijanych z bednarki. [patrz też: wzmacnianie fundamentów, szyny prądowe, kolory tynków silikonowych ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: kolory tynków silikonowych płyty warstwowe wzmacnianie fundamentów